Home Interview Suriname

Interview Suriname

Hieronder volgt een interview door de redactie van De Stem met mij ten tijde van mijn verblijf in Paramaribo, april 2013.



Op 22 april jl. is er vanuit het Uitvoerend Bureau van de NAR (UBN) een training Huiselijk Geweld georganiseerd voor de leden van de Rode Zone. Er hebben 4 medewerkers van De Stem geparticipeerd. De training was zeer leerrijk. Wij hebben ervaringen uitgewisseld en enkele rollenspelen gedaan. De trainer was mw. Lennie Haarsma.

portret Lennie Haarsma

Wij van de redactie wilden graag nader kennis maken met haar. Op het balkon van haar logeeradres met een frisse bries waaiend vroeg ik haar iets over haar achtergrond te vertellen. Glimlachend begon zij haar verhaal. Vanaf haar 19e kwam zij als vrijwilliger in contact met de jeugdzorg. Tijdens haar opleiding als maatschappelijk werkster werkte zij in buurthuizen en in de crisisopvang. Daarnaast heeft zij rechten gestudeerd. Dit heeft eraan bijgedragen dat zij haar perspectief van cliënten in zorg en welzijn, concreet kon maken. Lennie’s werkgebied is onder andere  om professionals te ondersteunen bij het signaleren en bespreekbaar maken van huiselijk geweld (zie www.haarvanhaarsma.nl ). Dit doet zij ongeveer al 20 jaar.

Op de vraag wat haar indruk is van huiselijk geweld situatie in Suriname zei ze: ”Het eerste wat mij opviel op weg van de luchthaven naar Paramaribo was het grote billboard over Huiselijk geweld met de slogan “Huiselijk geweld Taki na basi” wat betekent ‘huiselijk geweld, praat erover’. Dit geeft aan dat de bewustwording op gang komt. Verder zegt ze dat ze denkt dat huiselijk geweld in Suriname niet veel verschilt van Nederland. Het taboe om erover te praten en de pijn die mensen ervaren zijn hetzelfde.

In haar training is openheid om huiselijk geweld bespreekbaar te maken dan ook heel belangrijk naast ruimte bieden aan stakeholders om ervaringen uit te wisselen. Met het doel dat de hulp aan slachtoffers en daders steeds beter wordt.

Verder stelt zij dat het geven van aandacht een heel belangrijk aspect is, omdat huiselijk geweld een enorme impact heeft op het (zelf)vertrouwen van het slachtoffer. De opmerking die vaak door slachtoffers wordt gemaakt is: ”Hoe kan het dat iemand in mijn omgeving zag dat ik mishandeld werd en niks gedaan heeft?”

Over de vraag waaraan het ligt dat huiselijk geweld voortduurt, moest ze nadenken. “Het duurt heel lang voordat mensen het lef hebben om erover te praten”, was peinzend haar antwoord. Het feit dat er goed en kwaad is in de wereld is een zaak waar de mens niet zo vaak bij stilstaat. Hiermee wil ze huiselijk geweld niet goedpraten, maar het geeft wel een verklaring dat mensen soms niet zo goed met moeilijke situaties kunnen omgaan. Helaas leren wij op school niet hoe je met relaties moet omgaan en dat er moeilijke momenten kunnen zijn in relaties. Daarna zegt ze glimlachend: “Ik ben wel optimistisch en hoopvol gestemd.”

Tenslotte geeft ze mee dat blijven praten en samenwerken met slachtoffer, dader en de omgeving noodzakelijk zijn in de aanpak van huiselijk geweld. Haar advies aan mensen die nog in de situatie verkeren is:

  • Praat erover
  • Blijf bij je eigen kracht
  • Zoek hulp
  • Weet dat je niet de enige bent
  • Zorg voor de veiligheid van je kinderen en je eigen veiligheid
  • Je verdient het niet om mishandeld te worden